شانه سان ما را به مژگان قطع این ره کردن است

با زمین چون سایه همواریم و از خود می رویم

حیرت آیینه ما هم تسلی دشمن است

پپچ و تاب زلف دارد راه باریک سلوک

از امل جمعیت دل وقف غارت کرده ایم

ریشه گر افسون نخواند دانه ما خرمن است

هیچکس را نیست از دام رگ نخوت خلاص