اطلس افلاک بیش ازپرده چشمی نبود

نقش پای سوزن ما بخیه پیراهن است

سر نمی تابم ز برق فتنه تا دارم دلی

موج آتش جوهرآیینه داغ من است

چون نگه عریانی ام از تنگی پیراهن است

نیست از مشق ادب در فکر خویش افتادنم

غنچه تا سر درگریبان است پا در دامن است