هرقدر بیگانه ایم از خویش جانان آشناست

اشکم از مژگان چکید و رنگ اظهاری نبست

این گهر در خاک هم با قعر عمان آشناست

سوختن، خاشاک را هم رنگ آتش می کند

هر کجا بی خانمانی هست صید زلف اوست

این کمند ناز با شام غریبان آشناست

گرد خط در دور حسنش ابر عالمگیرشد