چشم بر خاک نظر دوخته ، جویای من است

خودگدازی غم کیفیت صهبای من است

خالی از خویش شدن صورت مینای من است

عبرتم ، سیر سراغم همه جا نتوان کردن

سازگمگشتی ام ، این همه توفان دارد

شور آفاق ، صدای پر عنقای من است

همچو داغ از جگر سوختگان می جوشم