همچو داغ از جگر سوختگان می جوشم

چشم بر خاک نظر دوخته ، جویای من است

سازگمگشتی ام ، این همه توفان دارد

شور آفاق ، صدای پر عنقای من است

شعله هرجامژه ای گرم کند جای من است

نتوان با همه وحشت ز سر دردگذشت

فال اشکی که زند آبله در پای من است