درخور وارستگی مسندطراز عزتم

رشته موهوم هستی تشنه ناب من است

تا تغافل دارم از وضع جهان آسوده ام

چشم پوشیدن بساط آرایی خواب من است

بال پروازم چو قمری فرش سنجاب من است

موبه مویم چشمه برق تجلیهای اوست

طور اگر آتش فروزدکرم شبتاب من است