موج گوهر سر مویی به بلندی نرسید

خنده وگریه همان آتش جانکاه من است

محو نسیانکده عالم گمگشتگی ام

هرکه ازخود به تغافل زند آگاه من است

شوخی چین ، خجل از دامن کوتاه من است

بیدل آن به که دود ریبشه من در دل خاک

ورنه چون تاک هزار آبله در راه من است