دل نیز گره شد به خم ابروی نازش

تا چشم تو باز است جهان خانه زین است

زان جلوه گذشتیم و به خود هم نرسیدیم

ما را چه گنه خاصیت عجز همین است

در طاق تغافل همه نقاشی چین است

در وصل به اظهار مکش ننگ فضولی

با بوسه حضور لب خاموش قرین است