این گردن بلندت سر درکنار چاه است

دل گر نشان نمی داد هستی چه داشت در بار

تمثال بی اثر را آیینه دستگاه است

ای شمع چند خواهی مغرور ناز بودن

جهد ضعیف ما را تسلیم می شناسد

هرچند پا نداریم چون سبحه سر به راه است

خاک مرا مخواهید پامال ناامیدی