داغم اگر از دود کشد شعله آهی

هرچند درآیینه خویش است نگاه است

بی عشق محال ست بود رونق هستی

بی جلوه خورشید جهان نامه سیاه است

چشمی ست که بر روی کسی گرم نگاه است

آیینه ام و طاقت دیدار ندارم

این باده ندانم چقدر حوصله خواه است