آیینه ام و طاقت دیدار ندارم

بی جلوه خورشید جهان نامه سیاه است

داغم اگر از دود کشد شعله آهی

چشمی ست که بر روی کسی گرم نگاه است

این باده ندانم چقدر حوصله خواه است

بیدل نکندشعبه جان جلوه به چشمش

تا گرد جسد آینه دار سر راه است