چشمی ست که بر روی کسی گرم نگاه است

بی عشق محال ست بود رونق هستی

بی جلوه خورشید جهان نامه سیاه است

داغم اگر از دود کشد شعله آهی

آیینه ام و طاقت دیدار ندارم

این باده ندانم چقدر حوصله خواه است

بیدل نکندشعبه جان جلوه به چشمش