پرواز آرزوها ما را به خواری افکند

تا پست شد نفس شد چون شد بلند آه ا ست

فقر و غنای هستی نامی ست هرزه مخروش

عمری ست بر زبانها درویش نیز شاه است

دودی که در سر ماست گر بشکند کلاه است

خواهی بر آسمان تاز، خواهی به خاک پرداز

ای گرد هرزه پرواز واماندگی پناه است