دودی که در سر ماست گر بشکند کلاه است

فقر و غنای هستی نامی ست هرزه مخروش

عمری ست بر زبانها درویش نیز شاه است

پرواز آرزوها ما را به خواری افکند

خواهی بر آسمان تاز، خواهی به خاک پرداز

ای گرد هرزه پرواز واماندگی پناه است

رنگی درین گلستان ، مقبول مدعا نیست