هر دو عالم چو نفس در جگرم سوخته اند

سایه در جنگ سپر هم سپر انداخته است

هرزه بر خویش ننازی که درین بزم چو شمع

سر تسلیم همان گردن افراخته است

شعله وادی مجنون چه قدر تاخته است

پیش از ایجاد نفس قطع هوسها کردیم

صبح هستی دم تیغی به خیال آخته است