شعله وادی مجنون چه قدر تاخته است

هرزه بر خویش ننازی که درین بزم چو شمع

سر تسلیم همان گردن افراخته است

هر دو عالم چو نفس در جگرم سوخته اند

پیش از ایجاد نفس قطع هوسها کردیم

صبح هستی دم تیغی به خیال آخته است

هیچ پرواز ز خاکستر خود بیرون نیست