عسل مخواه که اینجا مگس گداخته است

ز نقد داغ مکافات خویش آگه نیست

داغ شعله به این خوش که کس گداخته است

ز انفعال تهی نیست لذت دنیا

غبار مشت پر ما نیاز دام کنید

که عمرها به هوای قفس گداخته است

ترحم است برآن دل که گاه عرض و نیاز