غبار مشت پر ما نیاز دام کنید

داغ شعله به این خوش که کس گداخته است

ز انفعال تهی نیست لذت دنیا

عسل مخواه که اینجا مگس گداخته است

که عمرها به هوای قفس گداخته است

ترحم است برآن دل که گاه عرض و نیاز

ز بی نیازی فریادرس گداخته است