مگر شکست به فریاد دل رسد ور نه

که عمرها به هوای قفس گداخته است

ترحم است برآن دل که گاه عرض و نیاز

ز بی نیازی فریادرس گداخته است

درای محمل مقصد نفس گداخته است

طلسم هستی بیدل که محو حسرت اوست

چو ناله هیچ ندارد ز بس گداخته است