به نفس هیچ کس این شعله نیفروخته است

چه خیال است دل از داغ ، تسلی گردد

اخگرم چشم به خاکستر خود دوخته است

گفتگو آینه پرداز محبت نشود

از قماش بد و نیک دو جهان بیخبریم

چون حیا پیرهن ما نظر دوخته است

ذره ای نیست که خورشیدنمایی نکند