از قماش بد و نیک دو جهان بیخبریم

اخگرم چشم به خاکستر خود دوخته است

گفتگو آینه پرداز محبت نشود

به نفس هیچ کس این شعله نیفروخته است

چون حیا پیرهن ما نظر دوخته است

ذره ای نیست که خورشیدنمایی نکند

گرد راهت چه قدر آینه اندوخته است