نام واماندن بجا مانده ست رفتن رفته است

زندگی زین انجمن یک گام آزادی نخواست

هرکه را دیدیم زاینجا بعد مردن رفته است

نقش پایی چند از عجز تلاش افسرده ایم

خانه را نتوان سیه کرد از غرور روشنی

نور می پنداری و دودی به روزن رفته است

هرچه از خود می بریم آنجا فضولی می بریم