خانه را نتوان سیه کرد از غرور روشنی

هرکه را دیدیم زاینجا بعد مردن رفته است

نقش پایی چند از عجز تلاش افسرده ایم

نام واماندن بجا مانده ست رفتن رفته است

نور می پنداری و دودی به روزن رفته است

هرچه از خود می بریم آنجا فضولی می بریم

جای قاصد انفعال نامه بردن رفته است