نور می پنداری و دودی به روزن رفته است

نقش پایی چند از عجز تلاش افسرده ایم

نام واماندن بجا مانده ست رفتن رفته است

خانه را نتوان سیه کرد از غرور روشنی

هرچه از خود می بریم آنجا فضولی می بریم

جای قاصد انفعال نامه بردن رفته است

نیستم بیدل حریف انتظار خوشدلی