زنهار! ایمن مباش ز شک دردآلود من

عشق مشت خاک ما را سر به صحرا داده است

خار راه اهل بینش جلوه اسباب نیست

ازکمند الفت مژگان نگه آزاده است

گرهمه یک شبنم است این طفل توفان زاده است

تا فنا در هیچ جا آر ام نتوان یافتن

هرچه جزمنزل درین وادی ست یکسرجاده است