ازکمند الفت مژگان نگه آزاده است

عقل کو تا جمع سازد خاطر از اجزای ما

عشق مشت خاک ما را سر به صحرا داده است

خار راه اهل بینش جلوه اسباب نیست

زنهار! ایمن مباش ز شک دردآلود من

گرهمه یک شبنم است این طفل توفان زاده است

تا فنا در هیچ جا آر ام نتوان یافتن