عقل کو تا جمع سازد خاطر از اجزای ما

هرکف خاکی که آنجا سر نهی سجاده است

زاهد ز رشک شرار شوق ما تردامنان

همچو خارخشک بهر سوختن آماده است

عشق مشت خاک ما را سر به صحرا داده است

خار راه اهل بینش جلوه اسباب نیست

ازکمند الفت مژگان نگه آزاده است