زاهد ز رشک شرار شوق ما تردامنان

م ما را شیشه ای گر هست رنگ باده است

منزل خاصی نمی خواهد عبادتگاه شوق

هرکف خاکی که آنجا سر نهی سجاده است

همچو خارخشک بهر سوختن آماده است

عقل کو تا جمع سازد خاطر از اجزای ما

عشق مشت خاک ما را سر به صحرا داده است