هرکف خاکی که آنجا سر نهی سجاده است

پرده ناموس هستی اعتباری بیش نیست

م ما را شیشه ای گر هست رنگ باده است

منزل خاصی نمی خواهد عبادتگاه شوق

زاهد ز رشک شرار شوق ما تردامنان

همچو خارخشک بهر سوختن آماده است

عقل کو تا جمع سازد خاطر از اجزای ما