دل درستی در بساط حادثات دهر نیست

حیرت ازآیینه هرگزپا برون ننهاده است

داغ شو، زاهدکه در آیین مرتاضان عشق

خاک گردیدن بر آب افکندن سجاده است

سنگ هم درکسوت مینا شکست آماده است

می تپد گردابم از اندیشه آغوش بحر

دام چشم سوزن و نخجیر سخت افتاده است