حیرت ازآیینه هرگزپا برون ننهاده است

مفت عجز ماست گرپامالی هم می کشیم

نقش پای رهروان سرمشق عیش جاده است

رفته ایم از خویش اما از مقیمان دلیم

داغ شو، زاهدکه در آیین مرتاضان عشق

خاک گردیدن بر آب افکندن سجاده است

دل درستی در بساط حادثات دهر نیست