مفت عجز ماست گرپامالی هم می کشیم

جوهر آیینه مهتاب موج باده است

نیست نقش پا به گلزار خرامت جلوه گر

دفتر برگ گل از دست بهار افتاده است

نقش پای رهروان سرمشق عیش جاده است

رفته ایم از خویش اما از مقیمان دلیم

حیرت ازآیینه هرگزپا برون ننهاده است