دیده ما، بی نگه چون نقش پا افتاده است

در گلستانی که گرد عجز ما افتاده است

همچو عکس ازشخص ، رنگ ازگل جدا افتاده است

بسکه شد پامال حیرانی به راه انتظار

ما اسیران از شکست دل چسان ایمن شویم

بر سر ما سایه زلف دوتا افتاده است

نیست خاکی کز غبار عجز ما باشد تهی