بر سر ما سایه زلف دوتا افتاده است

بسکه شد پامال حیرانی به راه انتظار

دیده ما، بی نگه چون نقش پا افتاده است

ما اسیران از شکست دل چسان ایمن شویم

نیست خاکی کز غبار عجز ما باشد تهی

هرکجا پا می گذاری نقش ما افتاده است

گاهگاهی ذوق همچشمی ست ما را با حباب