گاهگاهی ذوق همچشمی ست ما را با حباب

بر سر ما سایه زلف دوتا افتاده است

نیست خاکی کز غبار عجز ما باشد تهی

هرکجا پا می گذاری نقش ما افتاده است

در سر ما نیز پنداری هوا افتاده است

از طلسم مل که تمثال حبابی بیش نیست

عقده ها در رشته موج بقا افتاده است