نیست خاکی کز غبار عجز ما باشد تهی

دیده ما، بی نگه چون نقش پا افتاده است

ما اسیران از شکست دل چسان ایمن شویم

بر سر ما سایه زلف دوتا افتاده است

هرکجا پا می گذاری نقش ما افتاده است

گاهگاهی ذوق همچشمی ست ما را با حباب

در سر ما نیز پنداری هوا افتاده است