شبنم گلزار حیرت را نشست و خاست نیست

شخصم از سایه چوکلک از خط جدا افتاده است

پیکرم خم گشته است ازضعف و دل خون می خورد

بار این کشتی به دوش ناخدا افتاده است

اشک من در هرکجا افتاد وا افتاده است

نیست در دشت طلب ، باکعبه ما را احتیاج

سجده گاه ماست هرجا نقش پا افتاده است