هرکه زین دشت گذشته ست به من پا زده است

هم در ایجاد شکستی به دلم پا زده است

نقش شیشه گرم سنگ به مینا زده است

راه خوابیده به بیداری من می گرید

حسن یکتا چه جنون داشت که از ننگ دویی

خواست بر سنگ زند آینه بر ما زده است

نیست یک قطره بی موج سراپای محیط