حسن یکتا چه جنون داشت که از ننگ دویی

نقش شیشه گرم سنگ به مینا زده است

راه خوابیده به بیداری من می گرید

هرکه زین دشت گذشته ست به من پا زده است

خواست بر سنگ زند آینه بر ما زده است

نیست یک قطره بی موج سراپای محیط

جوهر کل همه بر شوخی اجزا زده است