همه جا کاغذ آتش زده مسطر زده است

غیر چشم طمع آیینه محرومی نیست

حلقه بر هر دری ، این قفل ، مکرر زده است

محو گیرید خط و نقطه این نسخه وهم

از پریشان نظری ، چاره محال است اینجا

سنگ بر آینه ما دل ابتر زده است

عقل داغ است ز پاس ادب انسانی