عقل داغ است ز پاس ادب انسانی

همه جا کاغذ آتش زده مسطر زده است

از پریشان نظری ، چاره محال است اینجا

سنگ بر آینه ما دل ابتر زده است

جهل بیباک به عالم لگد خر زده است

غفلت دل ، درکیفیت بینش نگشود

پنبه شیشه ما مهر به ساغر زده است