سنگ بر آینه ما دل ابتر زده است

محو گیرید خط و نقطه این نسخه وهم

همه جا کاغذ آتش زده مسطر زده است

از پریشان نظری ، چاره محال است اینجا

عقل داغ است ز پاس ادب انسانی

جهل بیباک به عالم لگد خر زده است

غفلت دل ، درکیفیت بینش نگشود