خودنمای هوس پوچ نخواهی بودن

جهل بیباک به عالم لگد خر زده است

غفلت دل ، درکیفیت بینش نگشود

پنبه شیشه ما مهر به ساغر زده است

بر در آینه زین پیش سکندر زده است

ناگزیریم ز وحشت همه چون شمع و سحر

خط پیشانی ما دا من ما برزده است