ناگزیریم ز وحشت همه چون شمع و سحر

پنبه شیشه ما مهر به ساغر زده است

خودنمای هوس پوچ نخواهی بودن

بر در آینه زین پیش سکندر زده است

خط پیشانی ما دا من ما برزده است

تا فنا هستی ما را ز تپش نیست گزیر

چه توان کرد نفس حلقه بر این در زده است