بر در آینه زین پیش سکندر زده است

غفلت دل ، درکیفیت بینش نگشود

پنبه شیشه ما مهر به ساغر زده است

خودنمای هوس پوچ نخواهی بودن

ناگزیریم ز وحشت همه چون شمع و سحر

خط پیشانی ما دا من ما برزده است

تا فنا هستی ما را ز تپش نیست گزیر