تا فنا هستی ما را ز تپش نیست گزیر

بر در آینه زین پیش سکندر زده است

ناگزیریم ز وحشت همه چون شمع و سحر

خط پیشانی ما دا من ما برزده است

چه توان کرد نفس حلقه بر این در زده است

نارسایی به کجا زحمت فریاد برد

مژه هر دست که برداشته بر سر زده است