چه توان کرد نفس حلقه بر این در زده است

ناگزیریم ز وحشت همه چون شمع و سحر

خط پیشانی ما دا من ما برزده است

تا فنا هستی ما را ز تپش نیست گزیر

نارسایی به کجا زحمت فریاد برد

مژه هر دست که برداشته بر سر زده است

شاید از سعی عرق نامه من پاک شود