که جبین ساغر امید به کوثر زده است

نارسایی به کجا زحمت فریاد برد

مژه هر دست که برداشته بر سر زده است

شاید از سعی عرق نامه من پاک شود

بر نمی آیم ازین محفل جانکاه چو شمع

فرش خاک است همان رنگم اگر پر زده است

صد غلط می خورم از خویش به یک سایه مو