بر نمی آیم ازین محفل جانکاه چو شمع

مژه هر دست که برداشته بر سر زده است

شاید از سعی عرق نامه من پاک شود

که جبین ساغر امید به کوثر زده است

فرش خاک است همان رنگم اگر پر زده است

صد غلط می خورم از خویش به یک سایه مو

ناتوانی چقدر بر من لاغر زده است