صد غلط می خورم از خویش به یک سایه مو

که جبین ساغر امید به کوثر زده است

بر نمی آیم ازین محفل جانکاه چو شمع

فرش خاک است همان رنگم اگر پر زده است

ناتوانی چقدر بر من لاغر زده است

از دو عالم به درم برد به خاک افتادن

نفس سوخته بر وحشت دیگر زده است